Вовед во Мијазаки

Како главен ‘’Souls Game’’ љубител помеѓу моите пријатели, од време на време го добивам прашањето  „Брат, дали да ја зеам Elden Ring / Sekiro / Dark Souls?“ и секогаш мојот одговор е „Пробај, се надевам нема да ти легне и ќе ме пцуеш за парите потрошени“.

Повеќето од вас се збунети поради одговоров, ама за мала група од „напатените“ кои поминале низ тој процес има гооолема смисла.

Да ни дадеш да избереме помеѓу да ни се избрише меморијата за да ги играме од почеток сите овие игри, или да ни се избрише меморијата и да живееме во комплетно незнаење за нив, верувајте, доста од нас ќе изберат дека  „Ignorance is Bliss“.

Не постои гејминг после „Souls“ освен голема потреба за повеќе „Souls“, и се што ќе фатиш после тоа изгледа, прелесно, не доволно наградувачко, без чувство на надминување, банално подобрување итн итн. Ова парче текст е за сите вас што сте љубопитни околу овој жанр, планирате да дадете шанса на некоја игра од FROMSOFTWARE или макар се чудите околу овој „Bukowski“ ефект околу овој жанр, како може толку да биде религиозно сакан и мразен во исто време.

Во неколку точки ќе ви објнаснам што ве чека од кога ќе се фатите за ова патешествие наречено Хидетака Мијазаки…

Elden Ring

Или го прифаќаш светот на Мијазаки и играш по неговите правила или не ти е местото тука

Главен креатор на овие игри е Хидетака Мијазаки, од од неговото влегување во FROMSOFTWARE, кое е на чуден начин, од кога му дале да поправи игра (Demon’s Souls), самата таа игра добива култно следење и почнува да се создава јадрото на „Souls” играчи.

Со секоја следна игра ја подобрува формулата и носи нешто уникатно, како на пример  поврзаноста на светот во Dark Souls, комбатот во SEKIRO и ред други подобрувања што кога би збореле сега за нив би ви биле банални и би ви немале смисла од аспект на нубови во жанров.

Уште во првата игра се покажа дека или го прифаќаш светот на Мијазаки или не. Основните правила се многу едноставни. Имаш начин на купување ‘ајтеми’ и левел со тоа што добиваш души (кои се ултиматвната парична вредност во сите игри со мали отстапки во SEKIRO) со победување непријатели во светот и лутање. Имаш фиксни Save Points познати како „Bonfire” иако имаат различно име во сите IP-ња сите ги нарекуваме така поради тоа што првиот пат кога се појавија овие Save Points  беа во облик на „Bonfire”. Секоја душа што ќе ја заработиш од моментот кога ќе го напуштиш твојот „Bonfire”, се до следниот (или враќање на истиот) без да умреш, можеш да ја користиш за купување на статови дури си на „Bonfire”. Ако умреш душите ти паѓаат, те враќа на „Bonfire” и мора да одиш пак до местото каде што си умрел за да си ги земеш, ако умреш пак се губат. Има други правила околу ајтеми, тие не може да паднат, се купуваат во  HUB area или посебен shop зависно од играта ама се дел од главната есенција.

ТОЛКУ! Тоа е светот на Мијазаки кој треба да го прифатите!

Иако ви изгледа лесно на старт, тоа е дека фокусирате на работите што се кажани, а не на работите што не се кажани. А еве НЕКОЛКУ од нив.

  • Во сите овие игри светот е преголем а нема мапа (освен Elden ring).
  • Дури и најголемите ветерани во играта не смеат да го потценат најобичниот непријател.
  • Немаш ниедна насока каде треба да се движиш, се е оставено на експлорање и логика.
  • Не постои такво нешто како Entry Boss  да ти го нафида егото дека си добар, туку напротив, некаде има Entry Boss што ќе ти покаже колку си мизерен ти во светот и ќе треба да бегаш од него или да оставиш да те здроби.
  • Во ниеден момент немаш туторијал и држење за рака околу тоа што треба да направиш.
  • И најглавното, нема DIFFICULTY, има само еден начин да играш.

Чувство на личен прогрес и награда

Овие игри уште во самиот девелопмент идат со водат под мотото „Hard, but fair.“

Светот е константен, се ќе биде на истото место,од непријател па се до главен ајтем секогаш кога и да поминеш таму. Нема рандомизација на светот, со секое твое влагање во светот, учиш нешто за него, ти станува познат, учиш како да се носиш со неговите предизвици.

Најблиску што може да ви го доловам чувството на награта и функционирањето на светот (за жал не на сите, ама на добар дел од вас), е првиот пат кога ќе свртите игра со еден жетон на флипери.

 Тој чин не е само обична победа, тој чин е полн со емоции, мемории на патот до таму, тој чин е кулминација на сите жетони кој си ги ставил предходно., трудот кој си го вложил.

Чин полн со среќа, самодоверба, чувство на вредност поради надминување на тешкотии.

Како дете кога си имаш 10 денари или во детски очи два жетона дневно, и првиот пат кога ќе ставиш жетон па новиот флипер, кога се ти е ново и не знаеш кај одиш, па се до моментот кога неколку месеци подоцна, повторувајќи го тој процес, ден за ден, жетон за жетон, победа до пораз, нервоза до нервоза, ќе го стекнеш потребниот скил, со помош на малку среќа ќе стигнеш до крајот и чувството на „top of the world“ кога ќе ја свртиш играта со еден жетон.

Sekiro: Shadow Die Twice

Очигледно и објективно чувство на прогрес поради личен скил

Ретко кои од денешниве игри може да се пофалат со ова, јас не познавам ниедна освен оние на FROMSOFTWARE и неколку други од овој жанр (пример TEAM NINJA).

Oва е чувство на скил и прогрес е комплетно оставено за компетитивните игри, комплетно извадено од „single player” игрите и тоа ги прави уникатни. Моето патешествие во SEKIRO каде што ми требаше 40+  часа да го завршам првиот playthrough се до моментот 150 часа подоцна можев да праам speedrun за помалце од еден час одејќи по истиот пат, ми беше уникатно чувство што ниедна игра освен оние на FROMSOFTWARE ми го немаше подарено.

Најфасцинантен ми беше самиот момент, кога после година дена од кога сакав да се вратам на играта, да ја свртам од почеток, ми требаше 15 часа да го направам тоа.

Буквално играта ми покажа колку сум добар и колку сум изгубил скил во неа. Ми покажа дека не сум newbie ама далеку од тоа што сум бил. Скилот се губи ако не го негуваш, исто како на компетитивните игри.

Последно предупредување за сите што мислат да дадат шанса на „Souls” жанрот

Ќе ја цитирам најкултната сцена на Морфиус:

You take the blue pill – the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe.
You take the red pill – you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit hole goes.

Мој совет е БЕГАЈТЕ!
Сега не е време да бидете НЕО.
Бегајте што подалеку од ова!

Сеуште не знаеме дали „ова“ е благодет или зло, ама ова ви го гарантирам:

  •  Никогаш повеќе нема другите игри да ги уживате, нема да постојат за вас.
  • Ептен ретко ќе се најде нешто што ќе ви фати око, тоа со 99% сигурност ќе биде или некој rogue-like, или некоја игра што нуди огромна и значајна експлорација.
  • Секоја нова игра што ја чекате нема да сакате да ја играте после првата мисија во неа, ќе ви изгледа како некоплетно, бљантаво, сувопарно, недоволно интерактивно.

Совет за сите тие што сакаат да бидат како НЕО

  • Дозволете да бидете поразени, навикнете на зборовите „YOU DIED“, нив ќе ги читате и по илјадници саати во било која ов овие игри.
  • Ова не е спринт, ова е маратон, не брзај, истражи го секое ќоше, уживај во светот, ако некој пат е тежок и не можеш да поминеш, најди друг, секако ќе се вратиш таму кога ќе бидеш посилен.
  • Соочи се со тоа дека единствен начин да ја поминеш секоја препрека во овие игри е познатата изрека GIT GUD. Секогаш кога ќе побараш помош на Reddit или на некој форум околу бос во играта ќе го добиеш истиов одговор.
  • Не е лошо да погледнеш guides за генерално знаење околу играта, пример, како да чуваш злато во SEKIRO, што значат бројчињата пред оружјата, скејлање итн итн.
  • Секој souls играч барем 2 пати ја има избришано првата вак ваиграта поради rage quit на почетокот.
  • И ако некогаш решиш да „чизаш“ било каков дел, момент, бос, за тебе ова комјунити има оставено убава порака и гласи вака:

You cheated not only the game, but yourself.
You didn’t grow.
You didn’t improve.
You took a shortcut and gained nothing.
You experienced a hollow victory.
Nothing was risked and nothing was gained.
It’s sad that you don’t know the difference.

МАРКЕТИНГ

About The Author

Развојот на игри, односно гејм девелопментот, сè уште е во рана фаза на нашето поднебје. И покрај тоа што имаме куп успешни игри, настани и индивидуи кои се поврзани со оваа индустрија, сепак недостасува академската поддршка. Да, постојат курсеви и обуки, но недостасува таа академска средина која што ќе помогне, не само во создавање на нови потенцијални таленти, туку и во поткрепување на игрите во самото општество. Тука паѓаат трудови, анализи, статистики, мапирања на индустријата, можности за пракси, размена на идеи вон еднократни настани. За наша среќа има некој што во позадина се залага за подобрување на тој момент. На другата страна во ова интервју ја имаме Даниела Спасовска, со која што долги години се имаме (не само јас и вие) сретнувано на Game Jams, но да не оддолговлекувам.

Моментална титула:
Ко-основач и претседател на Македонската асоцијација за развивање на игри МАГДА

Претходни искуства:
Над 20 години професионално искуство во сферата на маркетингот и рекламата, и повеќе од 13 години работа во македонската индустрија за видеоигри.

ДАНИЕЛА МИСЛАМ ДЕКА НЕДОВОЛНО ЈА ДОЛОВИВ ТВОЈАТА ДЕЈНОСТ И ПРОФЕСИЈА, БИДЕЈЌИ ТЕШКО Е, ЧОВЕК КАКО ТЕБЕ ДА СЕ ЗАЦРТА СО ЕДНА УЛОГА, ТАКА ШТО ДАЛИ МОЖЕШ НА ПОШИРОКО ДА НИ КАЖЕШ, ШТО СЕ ПАЃА ВО ТОА ШТО ГО ПРАВИШ?

Здраво Ана, ти благодарам на поканата за интервју. Македонската индустрија на видеоигри е мала и ми се чини дека сите ние имаме повеќе од една улога. Јас сум еден од основачите на МАГДА во 2013 г. и сите како тим бевме организатори на „Game Jam“ настани, предавања, конференции, дружења и воопшто работевме да ги инспирираме младите да развиваат игри и да соработуваат. Имам над 20 години искуство во сферата на маркетингот и рекламата, а веќе 13-14 години сум во индустријата на видеоигри. 

КОЈ БЕШЕ ТВОЈОТ ПРВ КОНТАКТ СО ИГРИ? И ШТО ТЕ ФАСЦИНИРАШЕ ВО ТОЈ МОМЕНТ, ШТО ТИ ОСТАВИ НАЈГОЛЕМ ВПЕЧАТОК?

На 16 години го добив мојот прв Пентиум. Еден другар го зема да ми инсталира програми, а всушност ми го врати со инсталирани Quake, Blood и Mortal Kombat. Quake ми беше омилена, и пред тоа ја играв кај него, така што преку Quake, FPS беше и остана мој омилен жанр.

КАКО СЕ СЛУЧИ СПОЈОТ ПОМЕЃУ АКАДЕМИЈАТА И ИГРИТЕ?

Ако зборуваме за ликовната академија, јас студирав сликарство во Софија и тогаш професионалните планови ми се движеа во сосема друга насока. Но, кога во 2010 г. запишав мастер студии на Универзитетот во Нови Сад, сфатив дека сакам да работам нешто сосема различно од традиционалниот маркетинг кој тогаш постоеше. За ова можам да им заблагодарам на професорите затоа што за нив најважно беше да размислуваме иновативно. Видеоигрите се производ на креативните индустрии каде што секоја сфера од уметноста и од технолошките достигнувања има примена, а можноста за иновации е бескрајна. И мастер тезата ми беше за индустријата на видеоигри.

ТИ СИ ЕДНА ОД КО-ОСНОВАЧИТЕ НА МАГДА КОЈА СЕ СОЗДАДЕ ПРЕД 13 ГОДИНИ. КАКО ЗАПОЧНА ТАА ОРГАНИЗАЦИЈА? ДАЛИ ПРВО ПОЧНАА ЏЕМАЊАТА ИЛИ СЕ КРЕНА АСОЦИЈАЦИЈАТА? БУКВАЛНО ПРАШАЊЕВО Е КОКОШКАТА ИЛИ ЈАЈЦЕТО?

Паралелно се работеше на основањето на МАГДА и на организација на првиот Global Game Jam. Тоа беа навистина „откачени“ времиња затоа што постоеа само неколку гејм студија. Но, дефинитивно имаше потенцијал преку кој се создаде заедницата и луѓе кои се запознаа на тие први настани почнаа да соработуваат заедно. Кога гледам наназад, сфаќам дека тимот на МАГДА направи нешто навистина важно, но за тоа како се растеше индустријата еднакво се заслужни и учесниците, како и самите гејм студија.

ПРЕД НЕКОЕ ВРЕМЕ ГО ПОЧНА ПРОЕКТОТ „ИГРА“. МОЖЕ ЛИ МАЛКУ ПОДЕТАЛНО ДА НИ КАЖЕШ ЗА ШТО СТАНУВА ЗБОР?

Наједноставно да се опише е дека „ИГРА“ работи на тоа да им го доближи светот на видеоигрите, пред сè, на родителите, но и на наставниците и на сите возрасни, без да им ја растури забавата на децата и младите. Но, всушност работата е многу покомплексна и треба да се пристапува со големо внимание. ИГРА на родителите треба да им ги даде сите информации и да најде решение за нивните прашања, но секогаш според принципот дека родителот го прави крајниот избор и родителот најдобро знае што е правилно за неговото дете.

Веб-адресата ни е www.igra.li затоа што сè почнува од прашањето „ИГРА ЛИ?“ за да се дознае дали детето го интересираат видеоигри, а потоа доаѓаат другите прашања како: Што игра? Колку време игра? На кој уред игра? итн.

МЕНТАЛНОТО ЗДРАВЈЕ ВО СКЛОП НА ИГРИТЕ КАЈ НАС НЕ Е ЧЕСТО ВО ФОКУС. РОДИТЕЛИТЕ МНОГУ РЕТКО ВНИМАВААТ НА ТОА ШТО НИВНИТЕ ДЕЦА ИГРААТ И КОЛКУ. КАКО МОЖЕМЕ ТОА ДА ГО ПРОМЕНИМЕ НА ПОДОБРО?

Јас со години наназад лично разговарам со родители кои се загрижени дали детето е зависно од видеоигри или имаат дилеми дали гејмањето е правилна активност. Многу од тие приказни се навистина сериозни и загриженоста на овие родители е оправдана. Јас би рекла дека интерес кај родителите постои, а постои и објаснување и решение за сè. Секако дека треба да се разговара во јавноста, но многу повеќе треба да се разговара во рамки на семејството. И да се игра заедно. Ако нешто е фасцинантно кај младите гејмери е тоа дека едвај чекаат на некој од дома да му се пофалат што играат и да ги седнат пред екран со нив.

ОД СЕКОГАШ ГИ ГЛЕДАМЕ ОНИЕ ESRB ОЗНАКИ НА ИГРИ, ФИЛМОВИ И МУЗИКА… ШТО ТОА ЗНАЧИ КОНКРЕТНО ЗА ИГРИТЕ?

ESRB е американскиот систем, додека кај нас во Македонија и во уште 38 европски земји, официјален стандард е PEGI (Pan European Game Information) системот, кој соработува и со глобалниот систем IARC за дигитални продавници. Она што е клучно родителите да го разберат е дека овие ознаки ја оценуваат соодветноста на содржината според возраста, а не тежината или сложеноста на играта. PEGI ознаките (3, 7, 12, 16, 18) и дескрипторите за содржина точно укажуваат дали во играта има сцени со насилство, страв, вулгарен говор, микротрансакции или елементи кои можат да влијаат врз психологијата на детето. Тие служат како одличен патоказ и информиран совет за родителите пред да ја преземат или купат играта.

Во базата на PEGI се вклучени над 40.000 видеоигри и покрај ознаките има и текст со објаснување. Ако родителите ја имаат мобилната апликација на PEGI, во секое време можат да прочитаат за секоја од тие игри.

КАКВА Е ПРАКСАТА ВО ОКОЛНИТЕ ЗЕМЈИ, А КАКО ВО ЗАПАДНИТЕ ПО ОДНОС НА ОВИЕ РЕГУЛАТИВИ, КОН  МЕНТАЛНО ЗДРАВЈЕ НА ДЕЦАТА ОД ИГРИТЕ И ЕДУКАЦИЈАТА ЗА ОВИЕ ПРАШАЊА?

Секоја земја на европско и на светско ниво има свој систем за грижа за детето и во повеќето од нив се опфатени и дигиталните активности. Фасцинантно е како некои европски земји се имаат посветено на едукација за децата и видеоигрите. Тие се најблиску до балансот кон кој треба да се стремиме и точно тие практики сакаме да ги презентираме преку ИГРА.

Но, во светот има и земји кои наметнуваат сериозни ограничувања кон децата и семејствата и тие всушност управуваат со одлуките кои родителите треба да ги донесат. Тоа се системи кои треба да ги разгледаме и да видиме што довело до толку ригорозна регулатива, за да не се создадат услови истото да се случи и кај нас.

КОИ СЕ ПОНАТАМОШНИТЕ ПЛАНОВИ ОКОЛУ ИГРА? ОДНОСНО ПРОЕКТИ, ИНИЦИЈАТИВНИ, НАСТАНИ?

Бидејќи целта ни е ИГРА да биде место каде што секое семејство, секој наставник, граѓанин ќе може да се обрати и да побара информација, совет и поддршка, листата на активности е разновидна.

Но, има уште нешто кое ја засега ИГРА, како и целата индустрија. Тоа е предлогот за EU Kids Act. Европската комисија го објави предлогот оваа есен, а законот се очекува да биде донесен до 2029 година. За сите нас е многу важно овој закон да не наметне непотребни ограничувања и бирократија. За ИГРА е важно комуникацијата помеѓу индустријата на видеоигри и семејствата да биде отворена и директна. Важно ни е да постојат информации и едукација врз основа на кои родителот ќе ја носи одлуката, без да биде ограничен од дополнителна регулатива.

И ПРЕД САМИОТ КРАЈ, КОИ СЕ ПЛАНОВИТЕ НА ДАНИЕЛА. ОСТАНУВА ПОСВЕТЕНА САМО НА ИГРА ИЛИ ПАК ИМА И ДРУГИ КОЛАБОРАЦИИ И ПЛАНОВИ?

Ана, кога на нас ни било доволно само едно нешто да правиме? Можеби од тебе тоа да сум го „префатила“. Но, на ИГРА мора да се посвети многу време и внимание затоа што кога се обраќаме до семејствата, се излегува од сферата на забава и секоја информација треба да е проверена, а секој збор одмерен.

И ЗА КРАЈ, СОВЕТ ЗА ДЕВОЈКИТЕ КОИ САКААТ ДА СЕ БАВАТ СО ПРОФЕСИЈА ИЛИ БАРЕМ ЗАНИМАЊЕ КОЕ Е СРОДНО СО ОВА ШТО ТИ ГО ПРАВИШ?

Девојките и индустријата на видеоигри – тоа е навистина комплексна врска, ти знаеш подобро од мене. Ова не е лесна индустрија и бара многу посветеност и љубов за да се остане во неа. Не можат да им кажам: „Само напред. Ќе има проекти.“, а всушност се работат цели денови и ноќи. Кога девојки сакаат да научат да развиваат игри, им кажувам да те бараат тебе или Дајана и да видат како вие работите.

Овој продукт е изработен со финансиска поддршка од Европската Унија во рамките на проектот SMS Facility – Поддршка за малите медиуми од Западен Балкан, локално имплементиран од Фондацијата Метаморфозис. Содржината е единствена одговорност на медиумот и авторот и не ги одразува нужно ставовите, мислењата или вредностите на Европската Унија, Фондацијата Метаморфозис или проектот SMS Facility.

GG анкета

вести и новости од

ПРИЈАТЕЛИТЕ на GG.MK

GG LFM

W00t w00t? GG ис лукинг фор мор!​
Стани дел од тимот на GG.MK!

GG ЛОВЦИ НА ТРОФЕИ

покажете го пленот

Претплати се на нашата мејлинг листа

Нема спам, нема замарање!
Само гејминг!