Lollipop Chainsaw добива Remake

Lollipop Chainsaw официјално добива римејк, објавија девелоперите од Dragami Games! Враќањето на видео играта од 2012 година од Goichi “Suda51” Suda’s Grasshopper Manufacture во одреден капацитет првпат беше откриен минатиот месец од Yoshimi Yasuda, поранешен извршен директор на Kadokawa Games и извршен продуцент на оригиналната моторна пила Lollipop. Сега е познато дека ова ќе биде целосен римејк, а треба да излезе во 2023 година.

“We, the original development staff on Lollipop Chainsaw, think of the game as very precious to us, and did not want to leave it in limbo, where players who want to play it cannot. As such, we purchased the Lollipop Chainsaw intellectual property from Kadokawa Games, and decided to develop a remake.”

Yoshimi Yasuda

Можете да ја погледнете целосната изјава од Yasuda, споделена на Твитер, вградена подолу:

Имено, иако звучи дека римејкот ќе има добар дел од оригиналниот персонал кој работи на него, ќе има одредени промени. Изјавата укажува дека графиката ќе добие целосен ремонт, на пример, со примена на „пореален пристап“. Дополнително, саундтракот во голема мера ќе се состои од нова музика бидејќи првично имаше 15 лиценцирани песни. Изјавата прави да звучи како да е тешко повторно да се лиценцираат и повеќето од нив нема да се појават во римејкот.

Како што беше наведено погоре, римејкот на Lollipop Chainsaw треба да излезе во одреден момент во 2023 година. Сеуште не се објавени никакви платформи или дефинитивен датум на издавање, но изјавата звучи како да барем ќе се појави на конзолите од тековната генерација. Оригиналната моторна пила Lollipop е ограничена на PlayStation 3 и Xbox 360. Видео-играта hack-and-slash е делумно забележлива по тоа што е напишана од режисерот James Gunn.

МАРКЕТИНГ

Game Freak е студио чие име со години речиси автоматски се поврзува со Pokémon. Но, по толку време поминато во развивање на една од најголемите гејминг франшизи во светот, јапонското студио реши да се оддалечи од добро познатата формула и да се обиде со нешто сосема поинакво. Резултатот е Beast of Reincarnation, акциона игра што ги заменува шарените светови со едноставна и детска атмосфера и малку стана постапокалиптична земја со опасни чудовишта, брзи борби и приказна за човечноста, загубата и поврзаноста.

На прв поглед, играта има речиси сè што би можело да привлече љубители на жанрот. Колку и да сакам да кажам на Соулс жанрот, сепак тоа за жал е само во визијата, желбите и визиите на креаторите на играта. Но сепак, можеме да видиме интересен свет, во центарот на вниманието е главниот лик Ема, девојка која поради инфекцијата ги изгубила своите човечки емоции и сеќавањата од минатото и нејзина задажа е да го спаси светот. Го има најубавиот придружник Волк, бидејќи сите сакаме голем волк да ни е најдобар другар. Но, зад амбициозната презентација на играта има едно многу главно нешто. Играта премногу сака да биде малото братче на Секиро коешто кога ќе порасне сака да биде Секиро и да се искачи на врвот, но сепак на врвот сака да се качи со лифт, не по скали.

Светот е преубав, но само во првите неколку часа

Приказната во Beast of Reincarnation нè носи во 4026 година, во свет кој е речиси целосно уништен од феномен познат како Blight. Јапонија е претворена во постапокалиптична земја во која природата, растенијата и технологијата се испреплетуваат на необичен начин, додека некогашните цивилизации се само остатоци од минатото. Blight не е само обична катастрофа што ја уништила човечката цивилизација. Тоа е инфекција што го менува живиот свет, создавајќи опасни суштества наречени Malefacts. Зад оваа појава стои мистериозниот Beast of Reincarnation, суштество чија моќ повторно се буди на секои сто години и претставува закана за опстанокот на човештвото.

Game Freak направиле многу интересен начин за раскажување на приказната. Наместо постојано да ги објаснува сите детали за светот, играта остава простор за откривање на неговото минато преку разговори, истражување и мали моменти во текот на патувањето. Не е на ниво на Elden Ring за и кога би завршил да не знаеш ништо, овде има смисла.

Забавата трае се до моментот кога сфаќаш дека скоро сите зони се истиот концепт, не можеш никако ни секунда да се изгубиш, и станува една иста досадна формула којашто нема смисла. За среќа, секогаш има светло на крајот од тунелот, па затоа понатамошните зони во играта стануваат интересни.

Но, јас искрено не сфатив зошто светот е толку преполнет. Буквално на секој чекар има кампски оган и на секаде има работи расфрлани низ светот. Во секоја Соулс и Соулслајк игра концептот е да има многу малку огнови за да се чувстува тежината, но во Beast of Reincarnation ми се смачи кога ги гледав буквално на секој чекор непотребно оставени. И целиот концепт во сите зони е да влезеш, да одиш само право, да го утепаш непријателот на крај и тоа е тоа.

Свет не се спасува сам, секогаш мораш да имаш сопатник

Една од најважните одлуки на Game Freak е тоа што не се обиделе да го претворат „Ку“ (волкот) во обичен придружник што служи само за визуелно надополнување на главниот лик. Сите ги знаеме тие игри. Односот на Девојката и Волкот е во центарот на приказната, а истовремено претставува и основа врз која се гради голем дел од механиките.

Морам да признаам дека Ку ми стана еден од омилените придружници што сум ги имал во било која игра што сум ја играл. Главна причина за тоа е бидејќи се работи за многу јак лик со предобри и силни моќи што во секое време спасува ситуација. И интересно како Ку може и да згази непријатели, но може да те држи и тебе во живот ако сакаш да си Тенк, а не само Демиџ.

Ку е придружник што цело време кога има борби ти го контролираш што да прави. Контролираш дали сака да напаѓа одма непријатели, да е фокусиран да го лечи карактерот, но сепак си има и свои напади коишто како во голем број RPG игри бираш каков напад сакаш да направи. Конкретно кажано се отвара еден „JRPG Панел“ и се прави такви напади. Секој напад има свои позитиви и негативи, но секогаш е позитивно.

Колку и да го обожавам со тоа што ми помагаше во секоја борба, мислам дека целиот концепт на Ку не беше искористен како што имале привично замислено. Очекував да има на моменти со него да решавам загатки, да се прават некакви привлекувања на непријатели. Но буквално е ставен само за борби и ништо друго.

Но интересно е што Ема има многу интересни способности. Нејзината коса може да се продолжува и да функционира како алатка за движење. Со неа може да создава „мостови од корења“, па да се искачува на повисоки места и да се префрла преку поголеми празнини. Дополнително тие корења служат и за во борба. Многу интересна механика којашто малку е поинтересна напишана на хартија него во играта, но цело време се користи.

Добивав панични напади од Дрвото со Таленти

Како и во сите RPG игри мора да има едно огромно Дрво со Таленти коешто некаде е масовно, некаде е нормално, но овде ми правеше панични напади колку е непотребно гигантско. Целиот систем на борба за Ема и Ку е заснован на ова дрво, и за сите што сте луди и бркавте Platinum трофеј на PlayStation, се што ќе кажам е – СО СРЕЌА.

Дрвото со таленти овозможува отклучување нови напади, подобрување на постојните способности и промена на начинот на кој функционираат одредени механики. Може да се инвестира во главното оружје што е мач, во оружјата како што е стрелите, но способностите на косата и различните Bloom Arts на Ку.

Особено интересен е фактот што Ема и Ку делат посебни одредени ресурси за напредување, па играчот мора да одлучи како ќе ги распределува достапните поени. И овде настанува паничниот напад бидејќи има премногу и сите се поделени на левели. И за да го отклучиш целото дрво и да излевелираш се на максимум, треба да утепаш повеќе од 4000 непријатели! Сакам да си вратам еден тон од саатите што ги потрошив на фармање! Еден од најдосадните Platinum трофеи што некогаш сум го бркал, па среќа не изугбив уште еден тон саати и ми текна како да го земам последниот трофеј што ми фалеше и да ја баталам играта.

Главните непријатели се предобри, но тотално промашени

Сите механики за парирaње, комбинирање способности и користење на Ку добиваат најголема смисла кога играчот ќе се соочи со главните непријатели. Тоа беа моментите во кои Beast of Reincarnation што играта најдобро ги покажува своите амбиции и способноста да создаде вистински интензивни акциски секвенци.

За разлика од обичните противници, големите непријатели бараат многу подобро разбирање на борбениот систем. Не е доволно постојано да напаѓате и да се надевате дека ќе нанесете доволно штета. Мора да ги препознавате нивните движења, да ги користите можностите за парирaње и да ги активирате способностите на Ку во вистинскиот момент.

Но, сево ова ќе беше уште подобро доколку навистина се чувствуваа како вистински главни непријатели. Јас морам да признаам дека повеќе пат умрев кога се борев против неколку помали непријатели во исто време за разлика од главните непријатели. На почеток ќе умрев од првите, после тоа беше го гледам првпат и го убивам од прва.

Веќе на третото соочување со главен непријател морав да кренам тежина на играта од „Normal“ во „Hard“ од причина што некако ми немаше смисла како тоа доаѓам да се борам со главниот непријател во зоната што треба да ме спречува, да ме мачи и се остнато, и го победувам од прва. Ниту на Hard ништо не беше променето.

Проблемот е во тоа што сите главни непријатели имаа само неколку потези што се прелесни и за Parry и за Dodge во секое време, не прават толку голема штета како тебе на карактер, дури на најтешка тежина Parry Window е многу лесен за фаќање. И кога го кажувам ова звучи многу добро. Но, сепак играта не те мачи толку и тука се сфаќа моментот зошто колку и да сака да биде Соулслајк, сепак направена е да биде акциона игра и да биде наменета буквално за сите.

Единствено што е позитивно и зотшо се предобри е дека се огромни, брзи и убаво изгледаат. Специфично последните непријатели малку се потрудиле повеќе од што треба за да има добар завршеток.

Финални зборови – Голема препорака ако сакате да уживате

Beast of Reincarnation е игра што можеби не успеа целсоно да ги исполни сите мои амбиции и желби уште од првите моменти кога беше најавена. Многу убаво ми ја продадоа, но не се жалам, бидејќи сепак и Platinum трофеј морав да и направам дека нешто ме изнервира малку.

Но дефинитивно покажува дека Game Freak има многу повеќе да понуди отколку што сме навикнати да очекуваме од студиото. Нејзиниот свет не е секогаш доволно разновиден, приказната понекогаш го губи темпото, а некои механики оставаат впечаток дека можеле да бидат подобро разработени.

Сепак, кога борбениот систем ќе дојде до израз, кога Ема и Ку ќе ги искористат своите способности во совршена комбинација и кога играта ќе ги спои сите свои најдобри елементи, станува јасно зошто овој проект заслужува внимание.

GG анкета

вести и новости од

ПРИЈАТЕЛИТЕ на GG.MK

GG LFM

W00t w00t? GG ис лукинг фор мор!​
Стани дел од тимот на GG.MK!

GG ЛОВЦИ НА ТРОФЕИ

покажете го пленот

Претплати се на нашата мејлинг листа

Нема спам, нема замарање!
Само гејминг!