Рецензија: Marvel’s Spider-Man Remastered PC

Sony полека го гради својот каталог на PC портови од игри кои беа first-party PS4 игри, а сега со Marvel’s Spider-Man Remastered, ги имаме најголемите до сега. Оваа игра нема потреба од вовед. Ремастерот на PlayStation 5 значително се подобри во однос на оригиналот од 2018 година со нови модели на лицата на карактерите кои ги гледме во текот на играта, подобрена резолуција и перформанси, контроли на DualSense и подобрена графика која што ни ги покажа едни од најдобрите Ray-Tracing перформанси кои до сега ги имаме видено на конозли.

Портањето на неверојатната игра на Insomniac и нарачаниот енџин за PC во никој случај не беше лесен подвиг за правење, но задачата беше ставена во многу способните раце на Nixxes, новиот член на Sony Studios. Еве што се нуди во новата верзија за PC:

  • Higher frames per second, meaning you can exceed the 120fps ceiling of the PS5’s 120fps mode.
  • Shadows and ray-traced reflections can exceed the PlayStation 5’s Best.
  • Ultra-wide outputs and greater-than-4K resolutions.
  • Full DualSense support via wired USB connection, delivering haptic feedback, adaptive triggers, and speaker support – alongside mouse/keyboard support or other controllers to play the way you wish.
  • Level of detail (or LoD) is slightly further out, over the PS5’s Performance RT mode at least.
  • A plethora of anti-aliasing and upscaling/reconstruction options have been added, including DLAA and DLSS options for Nvidia-based machines, as well as TAA, SMAA, Insomniac’s own temporal injection, and finally FSR2.0 – although this and DLSS are still being improved at the time of this Performance Review.

Бев убеден дека ќе се мачам да ја играм Marvel’s Spider-Man Remastered со тастатура и маус… Возбудливото “свингање” низ Њу Јорк во целиот тој отворен свет во играта со Spidey едноставно не знаев како би можел да го заменам целосно. Како да се префрлам од контролер на тастатура и маус? И убедувањето за жал стана реалност, иако не сакав така да биде… Како поголем фан на гејмање на PC за разлика од конзола, оваа игра ме измачи првите саати додека се навикнам како се тоа работи. Кога за првпат ја играв Marvel’s Spider-Man на PS4 играта беше толку лесна и се чуствував како да сум ја играл порано, и сега само си уживам. Но за разлика овде имав неколку моменти кога МОРАВ да приклучам DualSense контролер од проста причина што не можеше да се игра тоа на тастатура и маус. Но ова беше само во првите неколку часа при играње, потоа се навикнав (тешко) и продолжив да играм. Но чуството беше како ден и ноќ!

Нишањето/Свингањето низ хоризонтот на Њу Јорк отсекогаш беше најдоброто парче од насловот на Insomniac – со студиото на Ratchet & Clank што го дава можеби најдобриот систем за движење во која било игра во последната деценија. Движењето како Спајди не е подеднакво пријатно на PC како на конзола, само сега притискате и држите Left-Shift за да започнете и одржувате замав, испреплетено со вешти допири на SPACE за да додадете мали изливи на брзина на права линија. Но, тоа е додавањето на контрола на глувчето што навистина и дава предност на верзијата за компјутер, овозможувајќи ви да се провлечете низ мали празнини помеѓу становите и облакодерите на многу помазен начин отколку со подлога. Замавнувањето на мрежата на Spidey беше дизајнирано да направи да се чувствувате како искусен суперхерој во неговиот елемент, а глувчето многу го олеснува населувањето на оваа фантазија. Но како што кажав и погоре, ова е веќе неколку часа навлезен во играта, на почеток е ХОРОР!

Does Whatever a Spider Can

Комбатот, исто така е малку збунувачки на почеток но после станува многу едноставен и си го поставував прашањето зошто ми беше тешко на почеток? Со оглед на тоа колку е вклучен борбениот стил на Спајди. Основните напади се прават на Левиот Клик, како што се ударите, а со држење ги лансирате непријателите во воздух. Речиси сè друго е доделено на лесен дофат на вашата лева рака, од мрежните напади со брзо притискање на копчето E, до распоредување на посебни способности како што се Healing и Combat Finishers со првите неколку нумерички копчиња. Единствениот проблем што го има комбатот овде за разлика во PlayStation верзијата е за да избирате Гаџети треба да држите Middle-Click, што не звучи толку страшно, но не е добро. Исто така, вреди да се напомене дека, како што очекувате, контролите може целосно да се менуваат, па ако има нешто што не ви се допаѓа во контролната шема на Nixxes, можете да го промените. Тоа е многу добро бидејќи сигурно ќе имате нешто што нема да ви се допадне. Јас сакав да направам неколку промени, но сепак кога веќе почнав си реков нема назад.

Единствениот проблем што го има комбатот овде за разлика во PlayStation верзијата е за да избирате Гаџети треба да држите Middle-Click, што не звучи толку страшно, но не е добро! Држењето на R1 на DualSense контролер и тоа како го променува и подобрува искуството, брзината па и филингот при бирање што гаџет сакате да одберете.

Непријателите немаат премногу сложени рутини, но тие го надополнуваат тоа со сила и многубројност. Непријателите удираат како камиони, особено силеџиите кои користат оружје, и тие прават прилично добра работа да ве држат ангажирани од блиска и голема далечина. Спајдермен е стаклен топ, па можете лесно да изведувате болни комбинации и воздушни подвизи, но куршум или двајца негативци можат лесно да ве уништат. Играта очекува од вас вешто да ги навлекувате комбинации и избегнувања за да ги неутрализирате заканите, но исто така не ве држи за рака. Навистина го ценам она што можете да го преземете веднаш од самиот скок, брзина и начин на борба која што ретко се гледа во други игри. И не само во комбатот и опасните борби, туку и кога се шетате слободно низ светот.

Заработувате токени со борба против криминалот и наоѓање колекционерски предмети и ги користите за да активирате нови способности или да ги подобрите основните потези. На пример, ја започнувате играта со основен Web-Sling што може да се користи за грабнување и фрлање предмети кон непријателите. Кога ќе се надгради, овој напад може да ги зграпчи зашеметените непријатели за истата цел. Подоцнежната надградба го проширува ова дофат за да работи на тешки непријатели. Можете исто така да заработите последователни напади за основните потези, како што се антенски комбо-продолжувач што се ниша на мрежата, AOE со тежина од земја или подобрени скришум симнувања.

Можете исто така да купите уникатни костуми со овие колекционерски предмети. Многу од нив се чисто козметички, иако некои нудат посебни способности. Способноста на Web Blossom на Classic Suit му дозволува на Spider-Man да скокне во воздух и да лансира со вртење волеј од мрежи што без напор расчистува цела просторија од непријатели. Ова е во основа бесплатна победа против послабите толпи. Дополнителните екстремитети на Iron Spider се злобно корисни во ситуации на навалица, бидејќи тие ги надополнуваат вашите нормални напади и ви даваат огромна офанзивна предност. Можете да ја поминете играта играјќи со буквално кој костим сакате, но има јасна предност за некои што прават да се чувствуваат совладани. Играта не ве тера да одберете некој специјален напад од вашиот костим. Можете да користите буквално кој костим сакате, можете да си ја одберете способноста што сакате да ја користите, но и ништо да не ставите играта нема да ви каже “Мора да ставиш за да победиш!”

За жал, камерата и функциите за автоматско таргетирање малку недостасуваат, но не баш. Поради секогаш достапното копче за одбегнување и силниот напад кој го таргетира непријателот, не треба често да се фокусирате на една цел. Камерата врши добра работа (обично) со следење на дејството, но повремено се наоѓа во непријатна положба. Играта ги телеграфира нападите перфектно околу Спајдермен за да означи дека е во опасност.

Визуелното подобрување на Квалитетот

Сите основни Core Game работи како текстури, ефекти, модели, анимации се идентични со верзијата PS5. Клучните подобрувања доаѓаат во нивоата на верност или резолуција што можете да ги постигнете, особено рефлексиите проследени со зраци. Постојат три режими за следење зраци при стартување: Medium, High, and Very High. Medium е понизок од двата режима на PlayStation 5, иако само малку, со помалку објекти вклучени во (BVH) и ги прикажува со малку пониска резолуција. Ова значи дека на некои ѕидови или NPC може да им недостасуваат рефлексии на оваа поставка. High поставка го зголемува ова на слични нивоа како поставката Performance RT на PS5, иако резолуцијата е поголема доколку се прикажува на 1440p или погоре. Како и многу ефекти, и овие се размеруваат. Повторно, понекогаш објектите во BVH може да бидат помали отколку на PS5.

Very High ги подобрува работите дополнително, со оглед на тоа што рефлектираните објекти и резолуцијата го надминуваат стандардниот режим 4K/30 Fidelity на PS5. Иако некои подобрувања можат тешко да се забележат освен ако не се означени, откако ќе ги видите, може да биде потешко да ги игнорирате кога ќе се вратат. Сè на сè, ова е единственото најголемо зголемување што го добивате над PS5 во однос на ефектите. Сенките се исто така забележани, но во моите тестови од игра и кинематика, ова се многу мали зголемувања на резолуцијата.

Резолуцијата е најистакнатата област на подобрување, при што 4K е големо засилување во однос на режимот Performance RT на PS5, кој динамички се размери помеѓу 2560×1440 и 2240×1260. Сепак, ќе ви треба моќна графичка – нешто од нивоата RTX 3080 или RX 6800 – за да го постигнете тоа. Па дури и тогаш, ќе сакате да имате форма на реконструирана ААA за да одржите подобри перформанси. Примероците за замаглување на движење (Motion Blur) можат да бидат повисоки и да имаат поголема покриеност на екстремитетите, ликовите и камерата, повремено правејќи текстурите да изгледаат помалку детални поради мешањето по пиксели.

Без разлика, моделите со висока верност, перформансите снимени во реално време, свиленото мазно поврзување со мрежа и борбениот систем се исто толку импресивни овде на PC како и на PS5. Ништо не се губи во преводот додека го земате првиот залак од Големото јаболко.

Недостатоци кои фалат уште од 2018

Како што се отвора играта, брзо станува очигледно дека Insomniac навистина не знае како да го пополни отворениот свет. Многу од страничните мисии и потраги на играта се претвораат во поедноставено бркање со икони кои стојат на големата мапа, собирање ранци, бркање гулаби, играње криенка со Black Cat и тоа е тоа… Дури и опционалните работи пополнети со акција, злосторствата од мали размери и поголемите, попредизвикувачки базни борби каде што ги одбравувате брановите на непријателите, не прават малку за да ги елаборираат нивните основни простории.

Најголемиот недостаток на Спајдермен е неуспехот ефикасно да го искористи прекрасниот список на негативци од стриповите и филмовите. Спајдермен веројатно ја има најнезаборавната колекција на непријатели, одма после Бетмен. Но, за разлика од Arkham игрите, кои ги користат непријателите на Бетмен со голем ефект во отворениот свет, противниците на Спајдермен едвај добиваат поглед до третиот чин. Во првиот и вториот чин од играта се тепате со некои помалку важни непријатели и вршите малку важни работи, и на крај пробуваат да ве купат со Sinister Six но сепак и тогаш тие се многу лошо претставени од страна на девелоперите. Многу се осеќа како во полседен момент да им текнало дека фалат повеќе големи непријтели. Секвенца од рана потера со Shocker го демонстрира потенцијалот за забава на отворен свет. Но, дури и ова е содржано во главната приказна и нема да видите многу други значајни негативци од Спајди до крајот на играта. Наместо тоа, повеќето мисии вклучуваат борба против една од трите различни фракции на вооружени насилници. Ова не е проблем во раната игра, но ако мислевте дека Arkham Knight го истегна борбениот систем на Rocksteady до крајна точка, тупаниците на Spider-Man висат на конец…

Кратко кажано, дизајнот на отворениот свет на Спајдермен е ОГРОМНА пропуштена шанса. Но, ова не е дил брејкер. Едноставно да се биде Spider-Man е мега-гига-тера забавно, и иако недостига обидот на Insomniac за дизајн на отворен свет, пристапот на студиото кон раскажувањето приказни е одличен.

И повторно да кажеме, ова се недостатоци кои фалат уште од 2018 година, од кога играта за првпат излезе за PS4. Не дека можат нешто да поправат овде, за тоа треба целосно да ја сменат играта од сршта, но сепак за тие што никогаш не ја играле играта мора ова да се напомене!

Дали вашиот PC може да ја подржи Marvel’s Spider-Man Remastered PC?

Играта има многу графички опции и оптимизации, вклучувајќи отклучен FPS, DLSS што ги зголемува перформансите и DLAA што ја подобрува сликата. За да играте на минимални поставки, вашиот компјутер треба да има 64-битен оперативен систем Windows 10, Intel i3-4160 или еквивалентен процесор, AMD Radeon RX 470 или Nvidia GeForce GTX 950 GPU, 8GB RAM и 75GB простор за складирање. Препорачаните спецификации го зголемуваат процесорот до AMD Ryzen5 1600 или Intel i5-4670, графичка до AMD Radeon RX 580 или Nvidia GeForce GTX 1060 и RAM до 16 GB.

Заклучок
Прекрасна авантура за PC гејмерите

Marvel’s Spider-Man Remastered е извонредна акциона-авантуристичка игра која се одликува со ангажирана борба, извонредни околини со извонреден систем за движење и одлична приказна поттикната од стриповите. Градот е преполн со злосторства што треба да се спречат и предмети што треба да се соберат, а вклученото DLC додава уште повеќе содржина. Секако, некои од овие елементи се трошат на вас додека да стигнете до крајот на играта, и има мали проблеми со рамнотежата, но ова се релативно мали точки. Ако сте играч кој се враќа, графичките мускули на вашиот компјутер го подигнуваат искуството; ако сте новодојденец, подгответе се да бидете воодушевени од многуте, прекрасни понуди на играта!

МАРКЕТИНГ

Спорели на:

Game Freak е студио чие име со години речиси автоматски се поврзува со Pokémon. Но, по толку време поминато во развивање на една од најголемите гејминг франшизи во светот, јапонското студио реши да се оддалечи од добро познатата формула и да се обиде со нешто сосема поинакво. Резултатот е Beast of Reincarnation, акциона игра што ги заменува шарените светови со едноставна и детска атмосфера и малку стана постапокалиптична земја со опасни чудовишта, брзи борби и приказна за човечноста, загубата и поврзаноста.

На прв поглед, играта има речиси сè што би можело да привлече љубители на жанрот. Колку и да сакам да кажам на Соулс жанрот, сепак тоа за жал е само во визијата, желбите и визиите на креаторите на играта. Но сепак, можеме да видиме интересен свет, во центарот на вниманието е главниот лик Ема, девојка која поради инфекцијата ги изгубила своите човечки емоции и сеќавањата од минатото и нејзина задажа е да го спаси светот. Го има најубавиот придружник Волк, бидејќи сите сакаме голем волк да ни е најдобар другар. Но, зад амбициозната презентација на играта има едно многу главно нешто. Играта премногу сака да биде малото братче на Секиро коешто кога ќе порасне сака да биде Секиро и да се искачи на врвот, но сепак на врвот сака да се качи со лифт, не по скали.

Светот е преубав, но само во првите неколку часа

Приказната во Beast of Reincarnation нè носи во 4026 година, во свет кој е речиси целосно уништен од феномен познат како Blight. Јапонија е претворена во постапокалиптична земја во која природата, растенијата и технологијата се испреплетуваат на необичен начин, додека некогашните цивилизации се само остатоци од минатото. Blight не е само обична катастрофа што ја уништила човечката цивилизација. Тоа е инфекција што го менува живиот свет, создавајќи опасни суштества наречени Malefacts. Зад оваа појава стои мистериозниот Beast of Reincarnation, суштество чија моќ повторно се буди на секои сто години и претставува закана за опстанокот на човештвото.

Game Freak направиле многу интересен начин за раскажување на приказната. Наместо постојано да ги објаснува сите детали за светот, играта остава простор за откривање на неговото минато преку разговори, истражување и мали моменти во текот на патувањето. Не е на ниво на Elden Ring за и кога би завршил да не знаеш ништо, овде има смисла.

Забавата трае се до моментот кога сфаќаш дека скоро сите зони се истиот концепт, не можеш никако ни секунда да се изгубиш, и станува една иста досадна формула којашто нема смисла. За среќа, секогаш има светло на крајот од тунелот, па затоа понатамошните зони во играта стануваат интересни.

Но, јас искрено не сфатив зошто светот е толку преполнет. Буквално на секој чекар има кампски оган и на секаде има работи расфрлани низ светот. Во секоја Соулс и Соулслајк игра концептот е да има многу малку огнови за да се чувстува тежината, но во Beast of Reincarnation ми се смачи кога ги гледав буквално на секој чекор непотребно оставени. И целиот концепт во сите зони е да влезеш, да одиш само право, да го утепаш непријателот на крај и тоа е тоа.

Свет не се спасува сам, секогаш мораш да имаш сопатник

Една од најважните одлуки на Game Freak е тоа што не се обиделе да го претворат „Ку“ (волкот) во обичен придружник што служи само за визуелно надополнување на главниот лик. Сите ги знаеме тие игри. Односот на Девојката и Волкот е во центарот на приказната, а истовремено претставува и основа врз која се гради голем дел од механиките.

Морам да признаам дека Ку ми стана еден од омилените придружници што сум ги имал во било која игра што сум ја играл. Главна причина за тоа е бидејќи се работи за многу јак лик со предобри и силни моќи што во секое време спасува ситуација. И интересно како Ку може и да згази непријатели, но може да те држи и тебе во живот ако сакаш да си Тенк, а не само Демиџ.

Ку е придружник што цело време кога има борби ти го контролираш што да прави. Контролираш дали сака да напаѓа одма непријатели, да е фокусиран да го лечи карактерот, но сепак си има и свои напади коишто како во голем број RPG игри бираш каков напад сакаш да направи. Конкретно кажано се отвара еден „JRPG Панел“ и се прави такви напади. Секој напад има свои позитиви и негативи, но секогаш е позитивно.

Колку и да го обожавам со тоа што ми помагаше во секоја борба, мислам дека целиот концепт на Ку не беше искористен како што имале привично замислено. Очекував да има на моменти со него да решавам загатки, да се прават некакви привлекувања на непријатели. Но буквално е ставен само за борби и ништо друго.

Но интересно е што Ема има многу интересни способности. Нејзината коса може да се продолжува и да функционира како алатка за движење. Со неа може да создава „мостови од корења“, па да се искачува на повисоки места и да се префрла преку поголеми празнини. Дополнително тие корења служат и за во борба. Многу интересна механика којашто малку е поинтересна напишана на хартија него во играта, но цело време се користи.

Добивав панични напади од Дрвото со Таленти

Како и во сите RPG игри мора да има едно огромно Дрво со Таленти коешто некаде е масовно, некаде е нормално, но овде ми правеше панични напади колку е непотребно гигантско. Целиот систем на борба за Ема и Ку е заснован на ова дрво, и за сите што сте луди и бркавте Platinum трофеј на PlayStation, се што ќе кажам е – СО СРЕЌА.

Дрвото со таленти овозможува отклучување нови напади, подобрување на постојните способности и промена на начинот на кој функционираат одредени механики. Може да се инвестира во главното оружје што е мач, во оружјата како што е стрелите, но способностите на косата и различните Bloom Arts на Ку.

Особено интересен е фактот што Ема и Ку делат посебни одредени ресурси за напредување, па играчот мора да одлучи како ќе ги распределува достапните поени. И овде настанува паничниот напад бидејќи има премногу и сите се поделени на левели. И за да го отклучиш целото дрво и да излевелираш се на максимум, треба да утепаш повеќе од 4000 непријатели! Сакам да си вратам еден тон од саатите што ги потрошив на фармање! Еден од најдосадните Platinum трофеи што некогаш сум го бркал, па среќа не изугбив уште еден тон саати и ми текна како да го земам последниот трофеј што ми фалеше и да ја баталам играта.

Главните непријатели се предобри, но тотално промашени

Сите механики за парирaње, комбинирање способности и користење на Ку добиваат најголема смисла кога играчот ќе се соочи со главните непријатели. Тоа беа моментите во кои Beast of Reincarnation што играта најдобро ги покажува своите амбиции и способноста да создаде вистински интензивни акциски секвенци.

За разлика од обичните противници, големите непријатели бараат многу подобро разбирање на борбениот систем. Не е доволно постојано да напаѓате и да се надевате дека ќе нанесете доволно штета. Мора да ги препознавате нивните движења, да ги користите можностите за парирaње и да ги активирате способностите на Ку во вистинскиот момент.

Но, сево ова ќе беше уште подобро доколку навистина се чувствуваа како вистински главни непријатели. Јас морам да признаам дека повеќе пат умрев кога се борев против неколку помали непријатели во исто време за разлика од главните непријатели. На почеток ќе умрев од првите, после тоа беше го гледам првпат и го убивам од прва.

Веќе на третото соочување со главен непријател морав да кренам тежина на играта од „Normal“ во „Hard“ од причина што некако ми немаше смисла како тоа доаѓам да се борам со главниот непријател во зоната што треба да ме спречува, да ме мачи и се остнато, и го победувам од прва. Ниту на Hard ништо не беше променето.

Проблемот е во тоа што сите главни непријатели имаа само неколку потези што се прелесни и за Parry и за Dodge во секое време, не прават толку голема штета како тебе на карактер, дури на најтешка тежина Parry Window е многу лесен за фаќање. И кога го кажувам ова звучи многу добро. Но, сепак играта не те мачи толку и тука се сфаќа моментот зошто колку и да сака да биде Соулслајк, сепак направена е да биде акциона игра и да биде наменета буквално за сите.

Единствено што е позитивно и зотшо се предобри е дека се огромни, брзи и убаво изгледаат. Специфично последните непријатели малку се потрудиле повеќе од што треба за да има добар завршеток.

Финални зборови – Голема препорака ако сакате да уживате

Beast of Reincarnation е игра што можеби не успеа целсоно да ги исполни сите мои амбиции и желби уште од првите моменти кога беше најавена. Многу убаво ми ја продадоа, но не се жалам, бидејќи сепак и Platinum трофеј морав да и направам дека нешто ме изнервира малку.

Но дефинитивно покажува дека Game Freak има многу повеќе да понуди отколку што сме навикнати да очекуваме од студиото. Нејзиниот свет не е секогаш доволно разновиден, приказната понекогаш го губи темпото, а некои механики оставаат впечаток дека можеле да бидат подобро разработени.

Сепак, кога борбениот систем ќе дојде до израз, кога Ема и Ку ќе ги искористат своите способности во совршена комбинација и кога играта ќе ги спои сите свои најдобри елементи, станува јасно зошто овој проект заслужува внимание.

GG анкета

вести и новости од

ПРИЈАТЕЛИТЕ на GG.MK

GG LFM

W00t w00t? GG ис лукинг фор мор!​
Стани дел од тимот на GG.MK!

GG ЛОВЦИ НА ТРОФЕИ

покажете го пленот

Претплати се на нашата мејлинг листа

Нема спам, нема замарање!
Само гејминг!