Forspoken – Рецензија

На девелоперите од Luminous Productions ова не им е прва игра што некогаш ја прават, всушност им е втора, и уште одма мора да се наведе фактот колку не се измачиле при креирање на оваа игра како што се потрудиле за фамозниот хит – Final Fantansy XV… Доколку постојат некои гејмерски богови што можат да ми го простат гревот што го направив на крајот од 2022 година ќе ми биде многу драго. Гревот кој што го направив е што ја ставив Forspoken на мојата листа на најочекувани игри за 2023 година… Ја ставив најдоле, но сепак ја има на таа листа. После целосно и убаво играње на целата игра сакам да кажам дека премногу имам згрешено зошто го направив тоа и ја ставив на листа каде што стојат Diablo 4, Starfield, Zelda ext., но ајде, почеток на година е, и така раните наслови брзо се забораваат, нели?

Forspoken е многу чудна игра и морам да признаам дека стварно ме разочара во многу аспекти. Најмногу ми се допадна на првите прикажувања каде што гледавме добри магии, брзо движење, огромен отворен свет, но како што идеше времето се гледаше дека нешто нема да биде баш така убаво и слатко на крај. Си реков во ред, може нешто е до мене, ќе почекам да ја играм и потоа ќе заклучам дали нешто ми фали. Започнав да ја играм и морав до крај да терам за да си дадам финални зборови зошто се измачив малку со оваа игра и зошто не ми ги исполни очекувањата. Прекрасен отворен свет, но премногу празен, комбатот кој што најмногу го очекував ни ми ги оствари очекувањата, а приказната што искрено сакав да е добра во стилот на Elden Ring бидејќи се изгледаше така маестрално самата те тераше да ја рипнеш и главната цел да ти е само трчање и тепање…

Сиракот на кој случајно му се менува Животот

Сите сме фанови на добра фикција и добра приказна која што ни е раскажана од некој автор или гејм директор. Дали често сте слушале, читале или гледале приказни за како на некој сирак што нема ни воља за живот, нема ни светла точка за иднина му се случува ‘случајно’ маестрално нешто што животот преку ноќ му се променува магично со тоа што се пронаоѓа во некој фиктивен свет? Во некој таков свет каде што карактерот добива магии, станува многу јака фаца, станува херој на народот, се бори со сили што не може секој да ги победи? Ако сте слушнале тогаш немојте од Forspoken да очекувате ништо повеќе… Целата игра е генерично RPG кое што има едноставна и блантава приказна која се одвива во отворен свет кој што секогаш е со средновековна архитектура и таков шмек. Но сепак добро е што во овој свет наречен “Athia” имате моќ да сте екстремно брзи па не се спојувате така драстично со него, со карактерите и работите што се случуваат таму.

Во Athia сте толку брзи што кампањата ќе ја поминете буквално за еден ден играње, а потоа си останувате да вршите обични обврски кои што се барања од NPC’s кои се например “Нахраниги Овците на Гробиштата”. И дополнително станувате Ловец на Трофеи од причина што повеќе немате што да правите, а сте дале пари што не сакате туку така да ви пропаднат во вода пребрзо.

Протагонистот на Forespoken е девојката “Frey Holland” која што е сирак од New York, мразена од многумина и едноставно си го живее животот од ден за ден. Нејзиниот стан е запален од луѓето кои што ја мразат и во момент на бегање во напуштено место наоѓа нараквица која што ќе и отвори портал што ќе ја однесе во Фантази светот на “Athia”. Златната нараквица се врзува со нејзе и нема начин како да ја извади, нема име, но како класичен Њу Јоркер му дава едноставен надимак “Cuff“.

Светот на Athia е поделен на 4 дела кои што се нападнати од корупција и зараза каде што сите што се останати живи се доведени да живеат во последниот град кој не е заразен “City of Cipal“. И нормално како протагнист што случајно влегува во магичен свет целата должност да го спасите светот од корупцијата и заразата останува на вас. Вашата должност е да ги победите силите наречени “Tantas” на четирите региони и да го вратите светот во нормала. Сигурно и ова е нешто ново за сите вас и до сега не сте го запознале во никоја фантази приказна. А фактот што никогаш нема да се осетите горди со тоа што го правите и на крај нема да ви е драго што те го спасиле целиот свет е страшно досадно. Светот и приказната на Forspoken се отприлика безобразни како што се еднакви деловите предвидливи и заборавливи. Тоа само по себе не е толку навредливо, но вистинското злосторство е колку е лошо пишувањето. Единственото нешто што можеби ќе ви биде релевантно во текот на целата приказна е дружбата помеѓу Frey & Cuff.

Дружбата и бондинкот кој што го имаат Frey & Cuff е нешто слично како што имаат Iron Man & JARVIS во Филмскиот Универзум на Марвел. Целата поента е тоа бидејќи Cuff не е нешто што го гледаме како човек и битие, туку е само предмет кој што може да разговара со вас, ви дава предлози што да правите, ви помага многу во работата и се натака. Ако тоа не ви го прави филмот, спремете се да немате интересен начин на гејмплеј.

Непријателите не се страшни како Карактерите

Приказната на Forspoken е припадноста – наоѓање место каде што сакате да останете и луѓе што сакате да ги заштитите. Како и секој протагонист на isekai кој делумно вреди да се опише, Frey првично е отпорна на нејзината нова околина пред да открие дека всушност е идеално прилагодена на светот во кој се нашла. Сепак, играта не е свет во кој играта може соодветно да го убеди играчот дека сака да остане внатре и да се заштити. Емоционалната врска што Forspoken се обидува да ја воспостави за да го поттикне играчот да преземе акција – да им помогне на луѓето на кои им е потребна помош од Frey.

Изразите на лицето на луѓето во Athia се затегнати и непријатни, што веќе создава малку исклучување со емотивното јадро на приказната на играта. Но, прашањето се влошува со тоа како овие луѓе се карактеризираат и користат за да ја инспирираат Frey да ги спаси луѓето. Гледаме дека Frey размислува за убиствена одмазда поради смртта на некои карактери што штотуку го запознала и се чувствува виновна што омаловажува некој со кој има најмали врски. Овие луѓе не се опфатени во приказната на Форспокен, и затоа начинот на кој тие емотивно манипулираат со Frey не е толку веродостоен или исполнет за гледање.

Forspoken во суштина е поделена на два дела: разговор со жителите на градот (што е ужас) и правење вообичаени странични потраги како хранење овци или бркање мачки во Cipal (исто така ужас). Но мислам дека деловите на Cipal немаше да ми пречат ако разговорите и сцените немаа толку затегнато, чудно нискобуџетно чувство за нив. Изведбите во текот на целиот свет всушност можат да бидат доста добри, дури и кога пишувањето е наклонето кон кажување наместо прикажување – но ништо од тоа никогаш не е многу забавно да се слуша благодарение на долгите, незгодни паузи помеѓу редови и повремената бучава од толпата или музиката во позадина која е толку гласна. го потиснува сето она што е кажано.

Комбатот е Чуден на почеток, Паркурот е Лудило до крај

Помеѓу посетите на Cipal, генерално ви се дава цел на вашата мапа со одврзани раце за да си шетате колку што сакате низ светот. Тоа вклучува спринт низ карпестиот терен на Athia користејќи ги магичните паркур вештини на Frey, прескокнување низ препреки и на крајот користење на борбениот камшик за замавнување на долги растојанија. Потоа победување на непријателите на различни точки на интерес за нова опрема и други награди. Ова е она што ќе го правите до крај на Forspoken и може да биде многу забавно дури и ако тие системи никогаш не станат премногу длабоки.

Frey добива четири стила на елементарна магија во текот на кампањата, секој во суштина различно оружје меѓу кое можете брзо да се замените со сопствен сет на алтернативни режими на оган и вештини за поддршка што може да се отклучуваат – а сето тоа потоа може скромно да се надградува додека играте. Нејзината почетна магија е во основа e пиштол базиран на земја, кој може да се пука брзо или да се наполни за рафал од областа на ефектот. Со вештините што ги вкоренуваат непријателите во земја, привремено ја зголемуваат вашата одбрана и многу повеќе. Јас бев премногу разочаран зошто нема Meleе напади, што во ред, магијата секогаш е Range, но сепак некогаш ти доаѓа да удриш со меч или нешто. Но за среќа има и таков дел од кога ќе ги отклучите огнените напади.

Штом ќе отворите повеќе од можностите на Frey, борбата исполнета со ефект на честички на Forspoken станува доста забавна. Разновидноста на непријателот не е баш импресивна, посебно босовите се разочарување, но елементарните отпори и уникатните необичности ме натераа да менувам оружје и стратегии често среде борба во начин на кој искрено не уживав многу бидејќи сепак често не знаеш ни што правиш. На пример, ми се допадна тоа што со заштитените непријатели може да се решат или со застанување зад нив или со удар на AOE и потоа испукан во земјата во близина за да ги соборат од нивната одбрана. Огромниот проблем што го имав со комбатот беше што имав премног магии и на моменти не знаев ни што користам ни како користам. Кога ќе отклучите буквално се, тогаш е губење во простор и време… Ќе се најдете во момент како никогаш да не сте играле Fighting игра како например Tekken, ќе стискате се, нешто правите и ќе мислите дека ви е јако, но додека не научите се што и како треба да се прави ништо не чини.

Движењето во Forspoken е многу позабавно, особено во втората половина од играта кога ќе почнете да отклучувате и поврзувате нови механики што го зголемуваат разновидноста на начините на кои Frey може да патува низ Athia, како што е да се пука низ воздухот со запален камшик или да манипулира со гравитацијата, и најкатото нешто е што можете да се лизгате на вода! Дури и ако нема никаде интересно да се оди во Forespoken – неговиот отворен свет е преполн со асортиман на погодни странични потраги, како што се временски ограничени предизвици за паркур и фотографи – постои забава што се прави едноставно да стигнете до вашата следна мисија на главната приказна. Oдличниот саундтрак на Forespoken се впушта во вашите уши додека се тркате низ празните, а сепак прекрасни пејзажи. Има лудило Саундрак, ама кога има Cutscenes ужасно пречи дека не подесиле да биде тивко, не слушате што зборат карактерите. Кога нема карактери, можете комотно да си земете виски и да уживате.

Frey е ужасен протагонист

Да не бидам нападнат од феминистки и различни луѓе кои што можеби ќе ги навреди ова да објаснам! Нема врска што се работи за женски протагности, тие штого правеле карактерот се виновниците! Поради нив има голема драма во која не сакам да навлегувам!

Изложувањето редовно го намалува искуството. Frey & Cuff се потсмеваат многу, и иако Caff има неколку хумористични еднократни панчлајнови и коментари за светот на Athia во текот на приказната, Frey… тоа е смрт. Frey е еден од најслабите делови на Forspoken. Нејзината карактеризација наликува на наративниот лак од 90-тите и раните 2000-ти isekai лајт-романи, манга и аниме, кои во голема мера се фокусираа на женските протагонистки да бидат заробени во друг свет. Таму, тие ќе ги откријат своите вродени таленти преточени во моќ, кои ќе ги искористат во потрага што им додели лична агенција и самодоверба. Но, Фреј отстапува од овие исекаи протагонисти. Таа е инхерентно недопадлива во поголемиот дел од приказната на Forpsoken, бидејќи играта ја принудува да се трансформира од себичен волшебник во пркосен херој во текот на едно поглавје од долготрајно изложување. Не ја прифатив нејзината херојска промена во последните моменти од играта – се чинеше дека приказната минува низ движењата без да ги преземе потребните чекори за да се осигура дека емоционалниот и менталниот развој на Frey има смисла.

Како лик, Frey се чувствува многу бејзик. Запознавање со неа е дека ја гледаме на погрешната страна на кривичен судски случај и дека таа го гледа светот околу неа со ужаснато огорченост – таа ги отфрла луѓето бидејќи е напуштено сираче и верува дека никој не ја сака. Frey ја носи таа диспозиција во поголемиот дел од играта и тоа е основното средство со кое таа го гледа секој аспект на Athia, а со тоа и ние, играчите, можеме да го видиме.

Светот на Athia е пустелија

Паркурот е мешавина од директни и светкави моменти, што ве праќа брзо да се издигнувате низ околината со едноставно држење на копче и насочување кон дадена насока. Исто како и вашите напади, ова станува многу позабавно штом ќе отклучите некои поладни вештини, како што се опциите што ја зголемуваат вашата брзина со добро навремено притискање на копчињата. Сепак, тоа е исто така многу повеќе безумно од борбата, бара многу малку нијанси дури и кога дополнителните техники ви стануваат достапни и ретко кога го тестирате вашето мајсторство на тие потези со тешки предизвици за платформа. Дури и покрај тоа, може да биде доста задоволувачки начин на фантастичен проток од задача до задача без многу размислување.

Тоа е исто така добра работа, бидејќи има значителна количина на земја за шетање во Athia, а многу малку од тоа вреди да застанете да му се восхитувате. Овој свет е огромен, а кампањата не ве испраќа ни на половина од него. Мапата е преполна со опционални маркери за странични цели, но нема многу причина да се оди предалеку од неуспешниот пат за да ги завршите кога истите мали неколку задачи се повторуваат без разлика каде се поставени. Речиси сите тие се сведуваат на тоа да се борат со некои случајни фраери за да заработат награда или едноставно да им бидат врачени, а исплатите не се чувствуваат особено неопходни, освен ако не одлучите да ја зголемите тешкотијата на Hard Mode. Многу игри од отворен свет следат слична структура, но Forspoken го прави тоа со таква беспрекорна транспарентност што Athia не изгледа како свет што треба да го истражувате и повеќе како повторлива листа за проверка што бара да ја прецртате.

Не помага тоа што на Athia и недостасува многу интересни визуелни знаменитости, со различни области затворени со бесрамно вештачки планински масиви и исполнети со купишта исти карпи и урнатини за скокање. Секој од четирите региони нуди малку извртување на нивниот распоред, без разлика дали се широко отворени полиња или дополнителни ридови, но сепак сите ќе се спојат заедно ако не беше филтерот за различни бои на секој од нив. Откако ја завршив играта, трчав околу мапата уште доста повеќе саати, надевајќи се дека ќе најдам некои возбудливи тајни во тешко достапните ќошиња што не ги посетив – но со исклучок на изолиран трговец кој продаваше неколку уредни предмети (буквално единствениот NPC што го сретнав надвор од Cipal), сè што видов беа истите споредни задачи на истите благи предели, одново и одново и одново.

Завршни Зборови

Forspoken е игра која што искрено е многу сакапа за тоа што го дава. Доколку ја купите обичната верзија ќе ја добиете иргата како што си е, но малку поскапа е Digital Deluxe верзијата каде што ќе добиете “Digital ArtBook и Digital Soundtrack” но дополнително и DLC кое треба да го видиме пред крајот на 2023 година насловено “Forspoken: In Tanta We Trust“. Ова DLC ќе биде нешто што ќе излезе на крајот од 2023 за колку да не ја заборавиме играта, ќе се плаќа, ќе биде кратко и ќе биде можеби повеќе досадно и од самата игра.

Forspoken е играта која што веројатно многу малкумина од вас што го читате ова ќе ја купите и играте, и причина за тоа е што буквално ништо нема да ви промени во животот дали ќе ја доживеете. Многу блантава приакзна која што е како секоја втора Фантази приказна, комбат кој што ќе ви е само јако ако можеби научите да го користите. Но… има добар паркур елементи!

МАРКЕТИНГ

Game Freak е студио чие име со години речиси автоматски се поврзува со Pokémon. Но, по толку време поминато во развивање на една од најголемите гејминг франшизи во светот, јапонското студио реши да се оддалечи од добро познатата формула и да се обиде со нешто сосема поинакво. Резултатот е Beast of Reincarnation, акциона игра што ги заменува шарените светови со едноставна и детска атмосфера и малку стана постапокалиптична земја со опасни чудовишта, брзи борби и приказна за човечноста, загубата и поврзаноста.

На прв поглед, играта има речиси сè што би можело да привлече љубители на жанрот. Колку и да сакам да кажам на Соулс жанрот, сепак тоа за жал е само во визијата, желбите и визиите на креаторите на играта. Но сепак, можеме да видиме интересен свет, во центарот на вниманието е главниот лик Ема, девојка која поради инфекцијата ги изгубила своите човечки емоции и сеќавањата од минатото и нејзина задажа е да го спаси светот. Го има најубавиот придружник Волк, бидејќи сите сакаме голем волк да ни е најдобар другар. Но, зад амбициозната презентација на играта има едно многу главно нешто. Играта премногу сака да биде малото братче на Секиро коешто кога ќе порасне сака да биде Секиро и да се искачи на врвот, но сепак на врвот сака да се качи со лифт, не по скали.

Светот е преубав, но само во првите неколку часа

Приказната во Beast of Reincarnation нè носи во 4026 година, во свет кој е речиси целосно уништен од феномен познат како Blight. Јапонија е претворена во постапокалиптична земја во која природата, растенијата и технологијата се испреплетуваат на необичен начин, додека некогашните цивилизации се само остатоци од минатото. Blight не е само обична катастрофа што ја уништила човечката цивилизација. Тоа е инфекција што го менува живиот свет, создавајќи опасни суштества наречени Malefacts. Зад оваа појава стои мистериозниот Beast of Reincarnation, суштество чија моќ повторно се буди на секои сто години и претставува закана за опстанокот на човештвото.

Game Freak направиле многу интересен начин за раскажување на приказната. Наместо постојано да ги објаснува сите детали за светот, играта остава простор за откривање на неговото минато преку разговори, истражување и мали моменти во текот на патувањето. Не е на ниво на Elden Ring за и кога би завршил да не знаеш ништо, овде има смисла.

Забавата трае се до моментот кога сфаќаш дека скоро сите зони се истиот концепт, не можеш никако ни секунда да се изгубиш, и станува една иста досадна формула којашто нема смисла. За среќа, секогаш има светло на крајот од тунелот, па затоа понатамошните зони во играта стануваат интересни.

Но, јас искрено не сфатив зошто светот е толку преполнет. Буквално на секој чекар има кампски оган и на секаде има работи расфрлани низ светот. Во секоја Соулс и Соулслајк игра концептот е да има многу малку огнови за да се чувстува тежината, но во Beast of Reincarnation ми се смачи кога ги гледав буквално на секој чекор непотребно оставени. И целиот концепт во сите зони е да влезеш, да одиш само право, да го утепаш непријателот на крај и тоа е тоа.

Свет не се спасува сам, секогаш мораш да имаш сопатник

Една од најважните одлуки на Game Freak е тоа што не се обиделе да го претворат „Ку“ (волкот) во обичен придружник што служи само за визуелно надополнување на главниот лик. Сите ги знаеме тие игри. Односот на Девојката и Волкот е во центарот на приказната, а истовремено претставува и основа врз која се гради голем дел од механиките.

Морам да признаам дека Ку ми стана еден од омилените придружници што сум ги имал во било која игра што сум ја играл. Главна причина за тоа е бидејќи се работи за многу јак лик со предобри и силни моќи што во секое време спасува ситуација. И интересно како Ку може и да згази непријатели, но може да те држи и тебе во живот ако сакаш да си Тенк, а не само Демиџ.

Ку е придружник што цело време кога има борби ти го контролираш што да прави. Контролираш дали сака да напаѓа одма непријатели, да е фокусиран да го лечи карактерот, но сепак си има и свои напади коишто како во голем број RPG игри бираш каков напад сакаш да направи. Конкретно кажано се отвара еден „JRPG Панел“ и се прави такви напади. Секој напад има свои позитиви и негативи, но секогаш е позитивно.

Колку и да го обожавам со тоа што ми помагаше во секоја борба, мислам дека целиот концепт на Ку не беше искористен како што имале привично замислено. Очекував да има на моменти со него да решавам загатки, да се прават некакви привлекувања на непријатели. Но буквално е ставен само за борби и ништо друго.

Но интересно е што Ема има многу интересни способности. Нејзината коса може да се продолжува и да функционира како алатка за движење. Со неа може да создава „мостови од корења“, па да се искачува на повисоки места и да се префрла преку поголеми празнини. Дополнително тие корења служат и за во борба. Многу интересна механика којашто малку е поинтересна напишана на хартија него во играта, но цело време се користи.

Добивав панични напади од Дрвото со Таленти

Како и во сите RPG игри мора да има едно огромно Дрво со Таленти коешто некаде е масовно, некаде е нормално, но овде ми правеше панични напади колку е непотребно гигантско. Целиот систем на борба за Ема и Ку е заснован на ова дрво, и за сите што сте луди и бркавте Platinum трофеј на PlayStation, се што ќе кажам е – СО СРЕЌА.

Дрвото со таленти овозможува отклучување нови напади, подобрување на постојните способности и промена на начинот на кој функционираат одредени механики. Може да се инвестира во главното оружје што е мач, во оружјата како што е стрелите, но способностите на косата и различните Bloom Arts на Ку.

Особено интересен е фактот што Ема и Ку делат посебни одредени ресурси за напредување, па играчот мора да одлучи како ќе ги распределува достапните поени. И овде настанува паничниот напад бидејќи има премногу и сите се поделени на левели. И за да го отклучиш целото дрво и да излевелираш се на максимум, треба да утепаш повеќе од 4000 непријатели! Сакам да си вратам еден тон од саатите што ги потрошив на фармање! Еден од најдосадните Platinum трофеи што некогаш сум го бркал, па среќа не изугбив уште еден тон саати и ми текна како да го земам последниот трофеј што ми фалеше и да ја баталам играта.

Главните непријатели се предобри, но тотално промашени

Сите механики за парирaње, комбинирање способности и користење на Ку добиваат најголема смисла кога играчот ќе се соочи со главните непријатели. Тоа беа моментите во кои Beast of Reincarnation што играта најдобро ги покажува своите амбиции и способноста да создаде вистински интензивни акциски секвенци.

За разлика од обичните противници, големите непријатели бараат многу подобро разбирање на борбениот систем. Не е доволно постојано да напаѓате и да се надевате дека ќе нанесете доволно штета. Мора да ги препознавате нивните движења, да ги користите можностите за парирaње и да ги активирате способностите на Ку во вистинскиот момент.

Но, сево ова ќе беше уште подобро доколку навистина се чувствуваа како вистински главни непријатели. Јас морам да признаам дека повеќе пат умрев кога се борев против неколку помали непријатели во исто време за разлика од главните непријатели. На почеток ќе умрев од првите, после тоа беше го гледам првпат и го убивам од прва.

Веќе на третото соочување со главен непријател морав да кренам тежина на играта од „Normal“ во „Hard“ од причина што некако ми немаше смисла како тоа доаѓам да се борам со главниот непријател во зоната што треба да ме спречува, да ме мачи и се остнато, и го победувам од прва. Ниту на Hard ништо не беше променето.

Проблемот е во тоа што сите главни непријатели имаа само неколку потези што се прелесни и за Parry и за Dodge во секое време, не прават толку голема штета како тебе на карактер, дури на најтешка тежина Parry Window е многу лесен за фаќање. И кога го кажувам ова звучи многу добро. Но, сепак играта не те мачи толку и тука се сфаќа моментот зошто колку и да сака да биде Соулслајк, сепак направена е да биде акциона игра и да биде наменета буквално за сите.

Единствено што е позитивно и зотшо се предобри е дека се огромни, брзи и убаво изгледаат. Специфично последните непријатели малку се потрудиле повеќе од што треба за да има добар завршеток.

Финални зборови – Голема препорака ако сакате да уживате

Beast of Reincarnation е игра што можеби не успеа целсоно да ги исполни сите мои амбиции и желби уште од првите моменти кога беше најавена. Многу убаво ми ја продадоа, но не се жалам, бидејќи сепак и Platinum трофеј морав да и направам дека нешто ме изнервира малку.

Но дефинитивно покажува дека Game Freak има многу повеќе да понуди отколку што сме навикнати да очекуваме од студиото. Нејзиниот свет не е секогаш доволно разновиден, приказната понекогаш го губи темпото, а некои механики оставаат впечаток дека можеле да бидат подобро разработени.

Сепак, кога борбениот систем ќе дојде до израз, кога Ема и Ку ќе ги искористат своите способности во совршена комбинација и кога играта ќе ги спои сите свои најдобри елементи, станува јасно зошто овој проект заслужува внимание.

GG анкета

вести и новости од

ПРИЈАТЕЛИТЕ на GG.MK

GG LFM

W00t w00t? GG ис лукинг фор мор!​
Стани дел од тимот на GG.MK!

GG ЛОВЦИ НА ТРОФЕИ

покажете го пленот

Претплати се на нашата мејлинг листа

Нема спам, нема замарање!
Само гејминг!