Вовед во Мијазаки

Како главен ‘’Souls Game’’ љубител помеѓу моите пријатели, од време на време го добивам прашањето  „Брат, дали да ја зеам Elden Ring / Sekiro / Dark Souls?“ и секогаш мојот одговор е „Пробај, се надевам нема да ти легне и ќе ме пцуеш за парите потрошени“.

Повеќето од вас се збунети поради одговоров, ама за мала група од „напатените“ кои поминале низ тој процес има гооолема смисла.

Да ни дадеш да избереме помеѓу да ни се избрише меморијата за да ги играме од почеток сите овие игри, или да ни се избрише меморијата и да живееме во комплетно незнаење за нив, верувајте, доста од нас ќе изберат дека  „Ignorance is Bliss“.

Не постои гејминг после „Souls“ освен голема потреба за повеќе „Souls“, и се што ќе фатиш после тоа изгледа, прелесно, не доволно наградувачко, без чувство на надминување, банално подобрување итн итн. Ова парче текст е за сите вас што сте љубопитни околу овој жанр, планирате да дадете шанса на некоја игра од FROMSOFTWARE или макар се чудите околу овој „Bukowski“ ефект околу овој жанр, како може толку да биде религиозно сакан и мразен во исто време.

Во неколку точки ќе ви објнаснам што ве чека од кога ќе се фатите за ова патешествие наречено Хидетака Мијазаки…

Elden Ring

Или го прифаќаш светот на Мијазаки и играш по неговите правила или не ти е местото тука

Главен креатор на овие игри е Хидетака Мијазаки, од од неговото влегување во FROMSOFTWARE, кое е на чуден начин, од кога му дале да поправи игра (Demon’s Souls), самата таа игра добива култно следење и почнува да се создава јадрото на „Souls” играчи.

Со секоја следна игра ја подобрува формулата и носи нешто уникатно, како на пример  поврзаноста на светот во Dark Souls, комбатот во SEKIRO и ред други подобрувања што кога би збореле сега за нив би ви биле банални и би ви немале смисла од аспект на нубови во жанров.

Уште во првата игра се покажа дека или го прифаќаш светот на Мијазаки или не. Основните правила се многу едноставни. Имаш начин на купување ‘ајтеми’ и левел со тоа што добиваш души (кои се ултиматвната парична вредност во сите игри со мали отстапки во SEKIRO) со победување непријатели во светот и лутање. Имаш фиксни Save Points познати како „Bonfire” иако имаат различно име во сите IP-ња сите ги нарекуваме така поради тоа што првиот пат кога се појавија овие Save Points  беа во облик на „Bonfire”. Секоја душа што ќе ја заработиш од моментот кога ќе го напуштиш твојот „Bonfire”, се до следниот (или враќање на истиот) без да умреш, можеш да ја користиш за купување на статови дури си на „Bonfire”. Ако умреш душите ти паѓаат, те враќа на „Bonfire” и мора да одиш пак до местото каде што си умрел за да си ги земеш, ако умреш пак се губат. Има други правила околу ајтеми, тие не може да паднат, се купуваат во  HUB area или посебен shop зависно од играта ама се дел од главната есенција.

ТОЛКУ! Тоа е светот на Мијазаки кој треба да го прифатите!

Иако ви изгледа лесно на старт, тоа е дека фокусирате на работите што се кажани, а не на работите што не се кажани. А еве НЕКОЛКУ од нив.

  • Во сите овие игри светот е преголем а нема мапа (освен Elden ring).
  • Дури и најголемите ветерани во играта не смеат да го потценат најобичниот непријател.
  • Немаш ниедна насока каде треба да се движиш, се е оставено на експлорање и логика.
  • Не постои такво нешто како Entry Boss  да ти го нафида егото дека си добар, туку напротив, некаде има Entry Boss што ќе ти покаже колку си мизерен ти во светот и ќе треба да бегаш од него или да оставиш да те здроби.
  • Во ниеден момент немаш туторијал и држење за рака околу тоа што треба да направиш.
  • И најглавното, нема DIFFICULTY, има само еден начин да играш.

Чувство на личен прогрес и награда

Овие игри уште во самиот девелопмент идат со водат под мотото „Hard, but fair.“

Светот е константен, се ќе биде на истото место,од непријател па се до главен ајтем секогаш кога и да поминеш таму. Нема рандомизација на светот, со секое твое влагање во светот, учиш нешто за него, ти станува познат, учиш како да се носиш со неговите предизвици.

Најблиску што може да ви го доловам чувството на награта и функционирањето на светот (за жал не на сите, ама на добар дел од вас), е првиот пат кога ќе свртите игра со еден жетон на флипери.

 Тој чин не е само обична победа, тој чин е полн со емоции, мемории на патот до таму, тој чин е кулминација на сите жетони кој си ги ставил предходно., трудот кој си го вложил.

Чин полн со среќа, самодоверба, чувство на вредност поради надминување на тешкотии.

Како дете кога си имаш 10 денари или во детски очи два жетона дневно, и првиот пат кога ќе ставиш жетон па новиот флипер, кога се ти е ново и не знаеш кај одиш, па се до моментот кога неколку месеци подоцна, повторувајќи го тој процес, ден за ден, жетон за жетон, победа до пораз, нервоза до нервоза, ќе го стекнеш потребниот скил, со помош на малку среќа ќе стигнеш до крајот и чувството на „top of the world“ кога ќе ја свртиш играта со еден жетон.

Sekiro: Shadow Die Twice

Очигледно и објективно чувство на прогрес поради личен скил

Ретко кои од денешниве игри може да се пофалат со ова, јас не познавам ниедна освен оние на FROMSOFTWARE и неколку други од овој жанр (пример TEAM NINJA).

Oва е чувство на скил и прогрес е комплетно оставено за компетитивните игри, комплетно извадено од „single player” игрите и тоа ги прави уникатни. Моето патешествие во SEKIRO каде што ми требаше 40+  часа да го завршам првиот playthrough се до моментот 150 часа подоцна можев да праам speedrun за помалце од еден час одејќи по истиот пат, ми беше уникатно чувство што ниедна игра освен оние на FROMSOFTWARE ми го немаше подарено.

Најфасцинантен ми беше самиот момент, кога после година дена од кога сакав да се вратам на играта, да ја свртам од почеток, ми требаше 15 часа да го направам тоа.

Буквално играта ми покажа колку сум добар и колку сум изгубил скил во неа. Ми покажа дека не сум newbie ама далеку од тоа што сум бил. Скилот се губи ако не го негуваш, исто како на компетитивните игри.

Последно предупредување за сите што мислат да дадат шанса на „Souls” жанрот

Ќе ја цитирам најкултната сцена на Морфиус:

You take the blue pill – the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe.
You take the red pill – you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit hole goes.

Мој совет е БЕГАЈТЕ!
Сега не е време да бидете НЕО.
Бегајте што подалеку од ова!

Сеуште не знаеме дали „ова“ е благодет или зло, ама ова ви го гарантирам:

  •  Никогаш повеќе нема другите игри да ги уживате, нема да постојат за вас.
  • Ептен ретко ќе се најде нешто што ќе ви фати око, тоа со 99% сигурност ќе биде или некој rogue-like, или некоја игра што нуди огромна и значајна експлорација.
  • Секоја нова игра што ја чекате нема да сакате да ја играте после првата мисија во неа, ќе ви изгледа како некоплетно, бљантаво, сувопарно, недоволно интерактивно.

Совет за сите тие што сакаат да бидат како НЕО

  • Дозволете да бидете поразени, навикнете на зборовите „YOU DIED“, нив ќе ги читате и по илјадници саати во било која ов овие игри.
  • Ова не е спринт, ова е маратон, не брзај, истражи го секое ќоше, уживај во светот, ако некој пат е тежок и не можеш да поминеш, најди друг, секако ќе се вратиш таму кога ќе бидеш посилен.
  • Соочи се со тоа дека единствен начин да ја поминеш секоја препрека во овие игри е познатата изрека GIT GUD. Секогаш кога ќе побараш помош на Reddit или на некој форум околу бос во играта ќе го добиеш истиов одговор.
  • Не е лошо да погледнеш guides за генерално знаење околу играта, пример, како да чуваш злато во SEKIRO, што значат бројчињата пред оружјата, скејлање итн итн.
  • Секој souls играч барем 2 пати ја има избришано првата вак ваиграта поради rage quit на почетокот.
  • И ако некогаш решиш да „чизаш“ било каков дел, момент, бос, за тебе ова комјунити има оставено убава порака и гласи вака:

You cheated not only the game, but yourself.
You didn’t grow.
You didn’t improve.
You took a shortcut and gained nothing.
You experienced a hollow victory.
Nothing was risked and nothing was gained.
It’s sad that you don’t know the difference.

МАРКЕТИНГ

About The Author

Game Freak е студио чие име со години речиси автоматски се поврзува со Pokémon. Но, по толку време поминато во развивање на една од најголемите гејминг франшизи во светот, јапонското студио реши да се оддалечи од добро познатата формула и да се обиде со нешто сосема поинакво. Резултатот е Beast of Reincarnation, акциона игра што ги заменува шарените светови со едноставна и детска атмосфера и малку стана постапокалиптична земја со опасни чудовишта, брзи борби и приказна за човечноста, загубата и поврзаноста.

На прв поглед, играта има речиси сè што би можело да привлече љубители на жанрот. Колку и да сакам да кажам на Соулс жанрот, сепак тоа за жал е само во визијата, желбите и визиите на креаторите на играта. Но сепак, можеме да видиме интересен свет, во центарот на вниманието е главниот лик Ема, девојка која поради инфекцијата ги изгубила своите човечки емоции и сеќавањата од минатото и нејзина задажа е да го спаси светот. Го има најубавиот придружник Волк, бидејќи сите сакаме голем волк да ни е најдобар другар. Но, зад амбициозната презентација на играта има едно многу главно нешто. Играта премногу сака да биде малото братче на Секиро коешто кога ќе порасне сака да биде Секиро и да се искачи на врвот, но сепак на врвот сака да се качи со лифт, не по скали.

Светот е преубав, но само во првите неколку часа

Приказната во Beast of Reincarnation нè носи во 4026 година, во свет кој е речиси целосно уништен од феномен познат како Blight. Јапонија е претворена во постапокалиптична земја во која природата, растенијата и технологијата се испреплетуваат на необичен начин, додека некогашните цивилизации се само остатоци од минатото. Blight не е само обична катастрофа што ја уништила човечката цивилизација. Тоа е инфекција што го менува живиот свет, создавајќи опасни суштества наречени Malefacts. Зад оваа појава стои мистериозниот Beast of Reincarnation, суштество чија моќ повторно се буди на секои сто години и претставува закана за опстанокот на човештвото.

Game Freak направиле многу интересен начин за раскажување на приказната. Наместо постојано да ги објаснува сите детали за светот, играта остава простор за откривање на неговото минато преку разговори, истражување и мали моменти во текот на патувањето. Не е на ниво на Elden Ring за и кога би завршил да не знаеш ништо, овде има смисла.

Забавата трае се до моментот кога сфаќаш дека скоро сите зони се истиот концепт, не можеш никако ни секунда да се изгубиш, и станува една иста досадна формула којашто нема смисла. За среќа, секогаш има светло на крајот од тунелот, па затоа понатамошните зони во играта стануваат интересни.

Но, јас искрено не сфатив зошто светот е толку преполнет. Буквално на секој чекар има кампски оган и на секаде има работи расфрлани низ светот. Во секоја Соулс и Соулслајк игра концептот е да има многу малку огнови за да се чувстува тежината, но во Beast of Reincarnation ми се смачи кога ги гледав буквално на секој чекор непотребно оставени. И целиот концепт во сите зони е да влезеш, да одиш само право, да го утепаш непријателот на крај и тоа е тоа.

Свет не се спасува сам, секогаш мораш да имаш сопатник

Една од најважните одлуки на Game Freak е тоа што не се обиделе да го претворат „Ку“ (волкот) во обичен придружник што служи само за визуелно надополнување на главниот лик. Сите ги знаеме тие игри. Односот на Девојката и Волкот е во центарот на приказната, а истовремено претставува и основа врз која се гради голем дел од механиките.

Морам да признаам дека Ку ми стана еден од омилените придружници што сум ги имал во било која игра што сум ја играл. Главна причина за тоа е бидејќи се работи за многу јак лик со предобри и силни моќи што во секое време спасува ситуација. И интересно како Ку може и да згази непријатели, но може да те држи и тебе во живот ако сакаш да си Тенк, а не само Демиџ.

Ку е придружник што цело време кога има борби ти го контролираш што да прави. Контролираш дали сака да напаѓа одма непријатели, да е фокусиран да го лечи карактерот, но сепак си има и свои напади коишто како во голем број RPG игри бираш каков напад сакаш да направи. Конкретно кажано се отвара еден „JRPG Панел“ и се прави такви напади. Секој напад има свои позитиви и негативи, но секогаш е позитивно.

Колку и да го обожавам со тоа што ми помагаше во секоја борба, мислам дека целиот концепт на Ку не беше искористен како што имале привично замислено. Очекував да има на моменти со него да решавам загатки, да се прават некакви привлекувања на непријатели. Но буквално е ставен само за борби и ништо друго.

Но интересно е што Ема има многу интересни способности. Нејзината коса може да се продолжува и да функционира како алатка за движење. Со неа може да создава „мостови од корења“, па да се искачува на повисоки места и да се префрла преку поголеми празнини. Дополнително тие корења служат и за во борба. Многу интересна механика којашто малку е поинтересна напишана на хартија него во играта, но цело време се користи.

Добивав панични напади од Дрвото со Таленти

Како и во сите RPG игри мора да има едно огромно Дрво со Таленти коешто некаде е масовно, некаде е нормално, но овде ми правеше панични напади колку е непотребно гигантско. Целиот систем на борба за Ема и Ку е заснован на ова дрво, и за сите што сте луди и бркавте Platinum трофеј на PlayStation, се што ќе кажам е – СО СРЕЌА.

Дрвото со таленти овозможува отклучување нови напади, подобрување на постојните способности и промена на начинот на кој функционираат одредени механики. Може да се инвестира во главното оружје што е мач, во оружјата како што е стрелите, но способностите на косата и различните Bloom Arts на Ку.

Особено интересен е фактот што Ема и Ку делат посебни одредени ресурси за напредување, па играчот мора да одлучи како ќе ги распределува достапните поени. И овде настанува паничниот напад бидејќи има премногу и сите се поделени на левели. И за да го отклучиш целото дрво и да излевелираш се на максимум, треба да утепаш повеќе од 4000 непријатели! Сакам да си вратам еден тон од саатите што ги потрошив на фармање! Еден од најдосадните Platinum трофеи што некогаш сум го бркал, па среќа не изугбив уште еден тон саати и ми текна како да го земам последниот трофеј што ми фалеше и да ја баталам играта.

Главните непријатели се предобри, но тотално промашени

Сите механики за парирaње, комбинирање способности и користење на Ку добиваат најголема смисла кога играчот ќе се соочи со главните непријатели. Тоа беа моментите во кои Beast of Reincarnation што играта најдобро ги покажува своите амбиции и способноста да создаде вистински интензивни акциски секвенци.

За разлика од обичните противници, големите непријатели бараат многу подобро разбирање на борбениот систем. Не е доволно постојано да напаѓате и да се надевате дека ќе нанесете доволно штета. Мора да ги препознавате нивните движења, да ги користите можностите за парирaње и да ги активирате способностите на Ку во вистинскиот момент.

Но, сево ова ќе беше уште подобро доколку навистина се чувствуваа како вистински главни непријатели. Јас морам да признаам дека повеќе пат умрев кога се борев против неколку помали непријатели во исто време за разлика од главните непријатели. На почеток ќе умрев од првите, после тоа беше го гледам првпат и го убивам од прва.

Веќе на третото соочување со главен непријател морав да кренам тежина на играта од „Normal“ во „Hard“ од причина што некако ми немаше смисла како тоа доаѓам да се борам со главниот непријател во зоната што треба да ме спречува, да ме мачи и се остнато, и го победувам од прва. Ниту на Hard ништо не беше променето.

Проблемот е во тоа што сите главни непријатели имаа само неколку потези што се прелесни и за Parry и за Dodge во секое време, не прават толку голема штета како тебе на карактер, дури на најтешка тежина Parry Window е многу лесен за фаќање. И кога го кажувам ова звучи многу добро. Но, сепак играта не те мачи толку и тука се сфаќа моментот зошто колку и да сака да биде Соулслајк, сепак направена е да биде акциона игра и да биде наменета буквално за сите.

Единствено што е позитивно и зотшо се предобри е дека се огромни, брзи и убаво изгледаат. Специфично последните непријатели малку се потрудиле повеќе од што треба за да има добар завршеток.

Финални зборови – Голема препорака ако сакате да уживате

Beast of Reincarnation е игра што можеби не успеа целсоно да ги исполни сите мои амбиции и желби уште од првите моменти кога беше најавена. Многу убаво ми ја продадоа, но не се жалам, бидејќи сепак и Platinum трофеј морав да и направам дека нешто ме изнервира малку.

Но дефинитивно покажува дека Game Freak има многу повеќе да понуди отколку што сме навикнати да очекуваме од студиото. Нејзиниот свет не е секогаш доволно разновиден, приказната понекогаш го губи темпото, а некои механики оставаат впечаток дека можеле да бидат подобро разработени.

Сепак, кога борбениот систем ќе дојде до израз, кога Ема и Ку ќе ги искористат своите способности во совршена комбинација и кога играта ќе ги спои сите свои најдобри елементи, станува јасно зошто овој проект заслужува внимание.

GG анкета

вести и новости од

ПРИЈАТЕЛИТЕ на GG.MK

GG LFM

W00t w00t? GG ис лукинг фор мор!​
Стани дел од тимот на GG.MK!

GG ЛОВЦИ НА ТРОФЕИ

покажете го пленот

Претплати се на нашата мејлинг листа

Нема спам, нема замарање!
Само гејминг!